Słownik etymologiczny języka polskiego/woń

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

woń, późne, zamiast dawnego wonia (jak i wiele innych podobnych, por. kieszenia, łodzia, pieczenia, ściela, pogonia, tonia); wonny, wonność; wonieć. Prasłowo; cerk. wonja; z wąchać (p.) tylko przypadkowe podobieństwo, bo wonja poszła z *wod-nja; *wodę, albo *swodę, znaczy ‘pachnę, śmierdzę’ (język tych wrażeń nie rozróżnia; np. niem. stinken ‘śmierdzieć’, ale w Holandji mówią o róży: stinkt; i na Rusi woniat’ znaczy ‘śmierdzieć’); jedyny przykład tego prasłowa ocalał w prawidłach cerkiewnych (13. wieku, w berlińskim rękopisie): »aszte ząb swodet«, ‘jeśli ząb cuchnie’. Poszła więc wonja z *swodnja i stoi we związku bezpośrednim z więdnąć, świędnąć (p.), więdły, świędły, co również od ‘cuchnienia’ przezwane.