Słownik etymologiczny języka polskiego/łódź
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łódź, dawniej łodzia (rzeczowniki na -ia przechodzą stale w rzeczowniki o miękkiej spółgłosce: pieczenia, pogonia, pościela, tonia, w pieczeń, pogoń, pościel, toń); tak samo i nazwa miasta: Łódź, gdy w nazwie herbowej starsza postać ocalała; łódka. Południowosłowiańskie ładija dowodzi, że to przestawka z pierwotnego *ol-dija (w cerkiewnem, z jego stałem wzdłużaniem o w a, istnieje też ałdii i ałdija). Tak samo lit.: aldija i eldija. Jak Łodzia, tak i Korab w nazwy herbowe przeszły: czy od przodków Nordmanów? Można myśleć i o pożyczce z niemieckiego, por. anglosas. atdot, o ‘korytkach’, duńskie olde, ‘wielkie wydrążone z drzewa koryto’, norw. olle.
