Słownik etymologiczny języka polskiego/wnimać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

wnimać, ‘mniemać’, ginie już w 14. wieku; psałterz puławski zastąpił już nieraz wnimał psałt. florjańskiego przez: mnimał, a kopista florjańskiego nieraz słowo mylnie wypisał; prasłowo; cerk. wnimati, rus. wnimat’, częstotliwe (wnimają) i inne, wnemlją, wniemli, ‘słysz’; od jąć (p.), co pod wpływem czasownika mnieć (p.) odmieniło wn- (‘w’) przedimka w mn- (p. mniemać).