Słownik etymologiczny języka polskiego/mnieć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

mnieć, rzadkie (»drudzy mnieli«, ‘mniemali’, w biblji nieraz jeszcze, »proroctwo swe mnisz prawe«, ‘uważasz za prawe’), ocalało w sumienie (p.), w pomnieć, w tegoż złożeniach z na-, przy-, za-, wz- (wspomnieć), i w częstotliwych: napominać itd. Prasłowo; pień men- (min-, mon-) we wszystkich językach aryjskich »mnieniu«, ‘mniemaniu’ służy: lit. minti, menu, i manyti, iszmona, ‘rozum’, ‘mniemanie’, ind. manajati, ‘wspomina’; łac. memini (zdwojone, jak i grec. memona), re-miniscor (stąd u nas reminiscencja), moneo (admonicja); niem. mahnen, goc. man, ‘mniemam’. P. pamięć, namiętny, sumienie. Cerkiewne mĭnją, mĭněti, ruskie pomnju, pomnit’, itd.