Słownik etymologiczny języka polskiego/mniemać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

mniemać, mniemanie, domniemany, dawniej mniemieć, a w 15. w. mnimać. Nie znają języki słowiańskie takiego czasownika, co u nas przez nieporozumienie w 14. wieku powstał. Było wnimać (jeszcze w obu psałterzach), od jąć-imać (por. pojąć), z wn- jako przyimkiem (jak we wnidę), rus. wnimat’, ‘uważać’, wnjatnyj, ‘zrozumiały’; już biblja go nie zna; wn- zastąpiono przez mn- od mnieć, mnisz, mnimy (rus. mnimyj, ‘mniemany’, imiesłów bierny), i takie nowe mnimać pojawia się już w psałterzu obok starszego, jedynie poprawnego, wnimać; mnimać pod dalszym wpływem od mnieć przeszło w mniemać i mniemieć.