Słownik etymologiczny języka polskiego/trzask

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

trzask, trzaskać, trzasnąć; trzaskawica, ‘burza z gromami’, psałterz; gromotrzask i nietrzas(e)k, nazwy roślin, chroniących dom od gromu (‘sempervivum’, ‘sedum’); trzeszczeć, wytrzeszczyć (oczy); trzaska. Prasłowo; cerk. trěsk, ‘trzask’, trěsnąti, trěsztiti, ‘trzasnąć’, trěska, ‘trzaska’, trěsna, ‘ozdoby wiszące’; tak samo czes., rus.; lit. treszkēti i traszkēti, ‘trzeszczeć’, trēkszti, ‘wyciskać’. Tu należy troska (p.), w cerk. tyle co trzaskawica, ‘grom’; troskot (p. troska); oboczne pnie są z wokalizacją u: truskawka (p.), trysk (p.), trysnąć, a obok »niemych« są »dźwięczne« w obu postaciach: drzazga, druzgać, zdruzgotać; tak samo u innych Słowian; czes. drzizha obok trziska.