Słownik etymologiczny języka polskiego/tryznić
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
tryznić, prasłowo, od try- (trawić, p. truć) z przyrostkiem -zn; »biała płeć wiek swój ledajako tryźni«; dziś podhalskie tryznić, ‘mitrężyć, marnować (czas)’; tryzna, cerk. trizna, o ‘igrzyskach przy pogrzebach’, z pogańskich jeszcze czasów; trizniti, ‘walczyć’; rus. triznit’, ‘majaczyć’; czes. trýzeń, ‘udręka’; samogłoska wymienna, y i i?
