Słownik etymologiczny języka polskiego/tryznić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

tryznić, prasłowo, od try- (trawić, p. truć) z przyrostkiem -zn; »biała płeć wiek swój ledajako tryźni«; dziś podhalskie tryznić, ‘mitrężyć, marnować (czas)’; tryzna, cerk. trizna, o ‘igrzyskach przy pogrzebach’, z pogańskich jeszcze czasów; trizniti, ‘walczyć’; rus. triznit’, ‘majaczyć’; czes. trýzeń, ‘udręka’; samogłoska wymienna, y i i?