Słownik etymologiczny języka polskiego/truć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

truć, otruty, truci(z)na, truciciel, itd.; prasłowo; w cerk. truti, trową obok trują, otrow, ‘trucizna’, otrawa, trawiti, ‘wydawać (łożyć koszty)’; trutka, trujka, znaczyła pierwotnie tylko ‘to, co zażywają w daniu-potrawie’, jak franc. poison (‘trucizna’) tylko łac. potio, ‘napój’, jak niem. Gift ‘danie’, jak nasz jad od jeść. Tu więc należy potrawa, strawa (‘stypa’), trawić (p. trawa). U nas tylko truć i trawa, ale tu należy i cerk. tryti, tryją, ‘trzeć’, raztrwa, ‘zguba’ (nasze trwonić, p.); grec. tryō, ‘trawię, niszczę’, trychō, ‘ścieram’, trōō, ‘ranię’, trauma, ‘rana’; wkońcu wszystko od ter-, p. trzeć. Na Litwie brak tego pnia. Por. tryznić.