Słownik etymologiczny języka polskiego/rzwieć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

rzwieć, dawniej rzwać, ‘ryczeć’, rzwiąc (‘rycząc’, o lwie); odmiana właściwa była: bezokolicznik rzuć, czas teraźniejszy *rzewę, skrócone rzwę (por. rzkąc do rzec); zarzwaw, w biblji (»westchnął«, Leopolita); r. 1500 rzvye można czytać rzwie i rzuje, co Mączyński r. 1564 wyraźnie wypisał: rzuję, ‘ryczę’. Pień ru-, p. ruja i rzewny; cerk. z j: rjujen, rjuin, ‘wrzesień’ (czes. rzijen i zárzi, ‘październik’ i ‘wrzesień’).