Słownik etymologiczny języka polskiego/pszono

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pszono, nazwa ‘prosa otłuczonego’; od pchać (p.); pszonak, pszonka, roślina ‘erysimum’; pszenica, dawniej i ludowe pszeńca, ze skrótem (jak szubieńca, szkleńca); pszenny, nie pszeniczny. Ta prasłowiańska nazwa wyparła pierwotną, pyro, co przeszła na inne zboża lub na perz, jak (nietylko) u nas. I pszeno i pszenica prasłowiańskie, powtarzają się wszędzie tak samo; już w cerk. oboje, narzeczowe (bułg.) czenica; prus. som-pisinis (dosłownie ‘z pszenną’, t. j. mąką), ‘chleb gruby’. »Porwano diabłu młóto, pszonnak i pokrzywy«, »pokrzywy, osty i pszennaki«, w 17. wieku, odnoszą się do wróblego pszonaku, chwastu (?).