Słownik etymologiczny języka polskiego/pchać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pchać, pchnąć, pchnięcie; pomijam złożenia: popchnąć itp.; częstotliwej niegdyś *pichać, napichany, dziś (i tak już od 16. wieku) mylnie *pychać, zapychać, popychać, popychadło, wypychać (i wypchać, np. ptaka, i t. p.); myłkę spowodowały postaci jak tknąć: tykać, łkać: łykać, rwać: rywać, schnąć: sychać, i t. p. U innych Słowian postaci prawidłowe, np. czes. pcháti, pchawý, ‘kolący’, pichati, pichawý, ‘kolący’, pichlati, ‘kłóć’ cerk. pĭchati, pĭchają i pĭszą, 'pchać (nogą)’, spiechnusza, ‘zepchnęli’. Prasłowo, jedno z arcyrzadkich spólnych wszystkim Arjom, o ‘otłukiwaniu ziarna, zboża’; lit. paisyti, ‘otłukiwać jęczmień’, łac. pinsere (n tworzy pień czasu teraźniejszego, jak ind. pinaszti, ‘roztłukiwa’), grec. ptissō (stąd ptyzana, ‘otłuczony i rozgotowany jęczmień’); ind. piszta-, ‘mąka’, pers. piszt. P. pszono, pszenica; dalej Piast, piasta.