Słownik etymologiczny języka polskiego/pieczara

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pieczara, niby bezpośrednio od pnia piek- z przyrostkiem -ěr-, por. moczar; inne słowiańskie języki uprawniają jednak postać *piecera: cerk. pesztera, rus. pieczery (słynne lochy - podziemia kijowskie, stąd: pieczerskij monastyr); od piec, jak np. czes. mezera od mezc; pieczarka, 'grzyb rosnący w pieczarze'. Więc może to raczej ruskie słowo, jak sioło i inne, w 16. wieku przejęte: »pieczarami z ruska zowią lochy podziemne«, mówi autor 17. wieku wyraźnie; słowa używa też S. Twardowski o »pieczarach złotych Meksyku.«