Słownik etymologiczny języka polskiego/pieczęć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pieczęć, pieczątka, pieczętować, opieczętowany, pieczętarz, z mylną nosówką; pierwotne *pieczać (jak w cerk. i rus., z czego Niemcy Petschaft przejęli), 'znak wypalony, wypieczony, piętno', przybrało n (wedle liczniejszych słów na -ęć, -ędź ?), a *pieczanć musiało przejść w pieczęć, bo u nas każde dawne an, ą, w ę się odmienia. P. piec.