Słownik etymologiczny języka polskiego/moknąć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

moknąć; mocz, moczyć, wymoczki, ‘infusoriae’; moczywąs; częstotliwe: za- lub przemakać do moknąć, a maczać do moczyć; moczar (przyrostek jak w wiszar, pieczara); moczydło, gdzie len moczą’; mokwa, ‘pluta’; mokry, z częstym u przymiotników przyrostkiem -r. Litew. mik-łus, ‘wilgotny’, z inną samogłoską, jak i łotew. makuonis, ‘chmura’, maknynē i makonē, ‘błoto, moczar’, maknoti, ‘brodzić w błocie, błocić’. Dalej mokrzyć, pomokrzyć, ‘pomoczyć’; »jaja w rozmaczki« (‘na miękko’). Od tego może poszło maćkać, zamiast maczkać, ‘rozgniatać’)?), maczkati u innych Słowian. Tak samo u wszystkich Słowian: cerk. mokr, i t. d.