Słownik etymologiczny języka polskiego/miana

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

miana, od-, za-, wymiana; mienić, mieniać; mieniący się i mieniony (o maści); przemiany, ‘metamorfozy’; zmiennik, zmienniczy, o ‘zdradzie’. Lit. mainas, atmaina, ‘odmiana’, mainyti, ‘mieniać’, łac. com-munis (goc. ga-mains, niem. gemein, p. gmin) i mūnus, ‘dar’ (stale na »wymianie« polegający). Od pnia mei-, p. minąć. Tak samo u wszystkich Słowian: cerk. měna, i t. d.