Słownik etymologiczny języka polskiego/kłus
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() | |
![]() |
kłus, kłusać (kłuszę, rozkaźnik: kłusz), kłusować, kłusak; chód koński, ‘trucht, trab’; pisane w 16. w. i przez o, tak, że powyżej przytoczone wskłosać może tyle co niem. »auf den Trab bringen«, tu, a nie pod kłos, należy (niby ‘podpędzić’). Na Bałkanie i dla kłusa to samo miękkie u, co i dla klusięcia (p.), serb. kljusac, ‘kłusak’, kljusawac, ‘koń lekko potykający się’, co mimowoli na ów wywód kłus z *kłups- (p. klupić, ‘chylić się’) naprowadza. Nowsze jest kłusować, ‘bezprawnie polować’, kłusownik, ‘rabszyc’, kłusownictwo, od kłusania, ‘wałęsania się’.