Słownik etymologiczny języka polskiego/grzechot
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
grzechot, grzechotać, grzechotki (‘klekotki, od W. Czwartku do Wielkiej Nocy’), wąż grzechotnik; od pnia grzech-: groch-, grochot, to samo; u nas gruchot zamiast niego, p.; u Czechów wcale rozrosłe: hroch dział, hrochati, i o świniach, hrochna i rochna, ‘świnia’; hronouti se, ‘rzucić się’; jeden to pień pierwotny, gre-: gro-, wszelakiemi brzmieniami rozszerzony, a więc grem-, gresk- itd.; p. grzmieć.
