Słownik etymologiczny języka polskiego/chrona

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

chrona, biblja: »chrony dosyć« (‘miejsce przestrone’); chronić, ochronka, ochraniać; biblja: »do tej schrony (»skarbnicy«, »pokładnicy«, Leopolita), uchronny. Prasłowo; cerk. chrana, ‘pokarm’ (do dziś na całem Południu, nazwy stąd dla ‘chleba’, ‘spiżarni’), chraniti, ‘chować’, ‘strzec’; rus. pochorony, ‘pogrzeb’ (od stypy?), choronit’, ‘chować’, a do togo zgrubiały przymiotnik chorosz, ‘ładny’; czes. chrána, chraniti, toż co u nas. Pierwotne *chorna, więc kaszub, charna, ‘pokarm’. Pień sker-, skor-, ‘żywić’, ‘karmić’, lit. szerti, ‘karmić’, paszaras, ‘karm koński’ (nasze narzeczowo paszory stąd), szermens, ‘stypa (pochorony?)’; ten sam pień, bez s-, w karm (z przyrostkiem -m), p.