Słownik etymologiczny języka polskiego/chromy

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

chromy, chromać, chromam, w 16. wieku stale chramać, chramię; chromota; u nas o ‘nodze kulawej’, pierwotnie i o ‘»suchem« ramieniu’; prasłowo; tak i w temże znaczeniu u wszystkich Słowian; cerk. chrom, chramati, więc nasze chromać nie pierwotne? Od pnia skrem-, co w krzemień, od ‘poranienia ostrością’, niem. Schramme, ‘blizna’, więc chromy pierwotnie ‘ranny, zraniony (cięciem)’. Pień skrem- i w naszem poskromić, skromny (p.), i w chrupaniu, i w (o)krom. W biblji: »chramał jest aż do śmierci« (»żyła zmartwiała«, Leopolita), chromota (»ułomność«, Leopolita).