Słownik etymologiczny języka polskiego/chropawy

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

chropawy, chropowaty, o skórze i korze, w 15. i 16. wieku skropawy (jeszcze u Mączyńskiego), Chropy (kasztelanja), o ‘nierównym terenie’ (serb. chrape, w tem samem znaczeniu), rus. koropawyj, ‘chropawy’ (stąd nazwy ‘ropuchy’, małorus. korop(aw)ka,, rus. z inną wokalizacją czerepacha, słowień. krapawica), bułg. chrapa, ‘wyboje’, czes. chrapawý, ‘chropawy’. Prasłowo; pień skerp-, skorp-, lit. karpa, ‘brodawka’ (bez s-), kirpti, ‘strzyc’.