Słownik etymologiczny języka polskiego/chmiel

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

chmiel, chmielny, chmielnik, podchmielić sobie. Starożytnym zupełnie nieznany; nazwa jego łacińska, humulus, od Słowian przyszła; od nich chyba po Europie rozszedł się zwyczaj chmielenia piwa i miodu; sami nauczyli się tego od sąsiednich Finów (wschodnich, i od Tatarów), skoro u Czuwaszów chumla, wogulskie gumlich, tatar. chomlak, madjar. komlo, ‘chmiel’. Ogólnosłowiańska pożyczka, jedna z bardzo niewielu, co ze Wschodu pochodzą (p. kłobuk; konopie; reż; topór). W obrzędach weselnych nabrał chmiel znaczenia; nowożeńców obsypują chmielem na wróżbę płodności; pieśń o chmielu przy oczepinach.