Słownik etymologiczny języka polskiego/blask

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

blask, bleszczyć (stale w 16. i 17. w., wydawcy psują to na błyszczeć, u Reja, Potockiego i i.), blaskowy, »blaskie abo białe oczy«, »blaskooki, blaskaty, szyl« r. 1500 o ‘zezowatym’, ponieważ mówiono dawniej: »blask jest do czego«, ‘stronię od czego’ (»uderza blask«, ‘razi’), odblask. Prasłowo; cerk. blěsk, z odmienną wokalizacją blisk- i blĭsk- (do blĭsk- możnaby odnieść nasze bleszczeć zamiast *blszczeć), i o ‘błyskaniu’; niem. bleich, lit. blyszkēti, ‘błyszczeć’, blyszkau, ‘zbladłem’. Por. błysk i lśnić się.