Słownik etymologiczny języka polskiego/błysk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

błysk, błyskać, (błyskaj, ‘grzmij’, psałterz; błyskanie, biblja), błyskawica (psałterz), błysnąć, błyskot(ki), błyskotliwy, błyszczeć, zabłysnąć, wyłącznie na Zachodzie (u nas, Czechów, Łużyczan: blyska se, blysk, blysztieti), gdy u Rusi (oprócz Małej Rusi) i na Południu tylko pień z miękką półgłoską i ě, p. blask, bleszczyć; ale ta sama odmienność powtarza się przy łyskać obok lśnić się, i dowodzi chyba, że łysk i błysk jedno, jak blesk- i lesk-, t. zn. że w łysk, lesk-, b- odpadło.