Słownik etymologiczny języka polskiego/bo

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bo, przysłówek potwierdzenia; samo nie wystarcza, dodają mu wiem (1. osoba): bowiem, albo ciem (6. przypadek od ten, p.): bociem, razem lub rozdzielnie: »bo ja dał ciem wam ją«, »bociem zwolił« (‘bom wybrał’), biblja; boć; przedsuwają a i ale: abowiem, albowiem, abo (biblja: »abośmy sobie bracia«, »abo jest ciało« (u Leopolity w obu razach samo bo); abo w dzisiejszem znaczeniu, skrócone z albo, pojawia się również w biblji, »abo ja albo oni«, »zajutra abo po zajutrzejszem dniu«. Prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian; w cerk. ibo, nasze abo (bo), czes. neb(o), bo; twierdzą, że to bo jest odmienną wokalizacją od ba, lecz wolno o tem wątpić; ba, zdaje się, nie spójka, jak bo, lecz wykrzyknik (ogólno-ludzki) jak ha, pojawia się też w piśmie (inaczej w mowie potocznej) dopiero od 16. w.: ba, bawej (niby: ‘patrz, oto’), niby europejskie bah! Spójka bo służyła potwierdzaniu, lit. ba (a z odmienną wokalizacją pruskie be, ‘i’; lit. be- przy czasowniku dla oznaczania trwania, bet, prus. begi, ‘bo’), awest. potwierdza, grec. , ‘jak’, goc. , ‘jeśli’.