Słownik etymologiczny języka polskiego/alkierz

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

alkierz, ‘pokoik’, ‘narożnik’, przez czeskie arkerz, z niem. Erker, a to z starofranc. arquiere ‘miejsce dla łuczników’ (wystające z muru), od łac. arcus. Otóż dwu po sobie następujących r język w słowach obcych nie znosi, opuszcza jedno (p. jarmark, bachmistrz, kaczmarz), albo rozpodobnia je w l-r, nierównie rzadziej w r-l (p. Małgorzata, mularz, ludwisarz, alkierz, almarja). Podobnie u Czechów i Niemców; u nas szczególnie po narzeczach (mniej w języku pisemnym): ruła, ‘rura’, lubryka, ‘rubryka’, na Ukrainie łejstr, ‘regestr’, łycar, ‘rycerz’; kroniki ruskie nawet Ruryka w Luryka odmieniły.