Słownik etymologiczny języka polskiego/łani
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
łani, łania, przestawka z *al-ni, cerk. alniji; czes. laní, itd.; p. jeleń; prus. lit. alne, elne, celt. elain, ‘łania’; łacina średniowieczna ‘konwalję’ nazywa ‘auricula cervi’, co w 15. i 16. w. tłumaczą: łanie uszko, łanka, łanysz, łanoszka; od nas przeszło to na Ruś, łandysz; u Czechów lanýż, nazwa grzybów (‘jeleniej gębki').
