Słownik etymologiczny języka polskiego/łańcuch
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łańcuch, łańcuszek, łańcuchowy, w 15. i 16. wieku przeważnie lencuch, leńcuszek, zastąpił dawny rzeciądz (p. wrzeciądz); z niem. Lannzug, złożonego z dawnego Zug, ‘ciąg’, i lanne (z czego nasze łanwy, ‘powrósła czy pręty łączące oś z orczykiem’; czes. lano, ‘lina, powróz’; serb. lanac, ‘łańcuch’). Narzeczowo i łajcuch, lejcuch.
