Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie/Dusza towarzysza chorągwi Radziwiłłowskiéj

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Ludzie obróceni w kamień Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie • 84. Dusza towarzysza chorągwi Radziwiłłowskiéj • Lucjan Siemieński Brzezicki
Ludzie obróceni w kamień Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie
84. Dusza towarzysza chorągwi Radziwiłłowskiéj
Lucjan Siemieński
Brzezicki

Albrecht Radziwiłł mąż wielce pobożny wysłał był swoję chorągiew do obozu przeciw nieprzyjaciołom ojczyzny; ta mężnie się ucierając w pień była wycięta. Nie wiedział jeszcze o tém książę Albrecht, aż gdy się modli niedaleko kominka, stawa przy nim jeden z pobitych towarzyszy, a nieśmiejąc mu przeszkadzać do modlitwy, drewka tylko na ogień przykładał. Obejrzy się książę i poznawszy go, pyta, coby tu robił? Odpowiedział on: żeśmy wszyscy na placu legli, to nasze szczęście, że wszyscy do nieba należymy; atoli jeszcze sprawiedliwości boskiéj wypłacić się musimy; ty, byleś chciał, możesz nam dać pomoc: będziesz zaś miał ten znak pewny, że potrzebujemy jeszcze twego ratunku, gdy zapuściwszy sieć w staw pobliższy pałacowi, tak lgnąć będzie, że aż z trudnością wyciągną; — i zniknął. Wylał się zatém na dobre uczynki Albrecht za ich dusze, osobliwie na msze i jałmużny, i gdy w staw zapuścić kazał niewód, a więznął; znowu i po drugi raz czynił za nich dobrze; dopiero za trzecią razą, gdy sieć wolno przeszła, zrozumiał, że i oni przeszli na wolność synów boskich.