Córunia się do matuli przytula...
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Córunia się do matuli przytula... |
| Pochodzenie | Piosnki wiejskie cykl Dumki |
| Redaktor | Edmund Bojanowski |
| Wydawca | Księgarnia Jana Konstantego Żupańskiego |
| Data wyd. | 1862 |
| Druk | M. Zoern |
| Miejsce wyd. | Poznań |
| Źródło | Skany na Commons |
| Inne | Cały cykl Cały zbiór |
| Indeks stron | |
6.
Córunia się do matuli
Przytula,
A córunię zagaduje
Matula:
Powiedz-że mi, moje dziecie,
Moj kwiecie!
Co téż tobie najmilszego
Na świecie?
— Wyście milsi mi niżeli
Cały świat,
Boście pod sercem nosili
Mnie jak kwiat.
A ileście drzazg po nocach
Spalili?
Dopókiście mnie przy piersiach
Karmili.
Żadnejście, jak Bóg dał, nocy
Nie spali,
Jenoście się na poduszkach
Wspierali.
— Oj, i we łzach, com nad tobą
Wylała,
Jużbyś ty się, miłe dziecie,
Skąpała!
