Święty Mikołaj (1935)

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
>>> Dane tekstu >>>
Autor Anonimowy
Tytuł Święty Mikołaj
Wydawca Nowe Wydawnictwo
Data wydania 1935
Druk Zakł. Graf. E. i K. Koziańskich
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Inne Pobierz jako: Pobierz jako ePub Pobierz jako PDF Pobierz jako MOBI
Okładka lub karta tytułowa
Indeks stron
ŚWIĘTY
MIKOŁAJ

Święty Mikołaj (1935) page02.png

SEN MISIA.

Mały Miś zasnął w ciepłem łóżeczku. I przyśniło się Misiowi, że przyszedł do niego anioł.
Anioł miał długą, białą suknię i ogromne mięciutkie skrzydła. A potem ujrzał Miś jak z lasu wyjechały sanie, zaprzężone w ślicznego konika.
Dziń... dziń... dzwonią dzwoneczki. A na saniach siedzi św. Mikołaj. I cóż to św. Mikołaj tam wiezie? Pewnie podarki dla grzecznych dzieci. Miś tak się ucieszył, że się roześmiał przez sen.


Święty Mikołaj (1935) page03-r.png

Święty Mikołaj (1935) page04.png

MARZENIA DZIECI.

Co też św. Mikołaj przyniesie dzieciom w tym roku? Zabawki czy może... rózeczki? E... chyba zabawki. Przecież dzieci są grzeczne, nie biją się, nie krzyczą, mamusi słuchają.
Postawiły dzieci pantofelki przed kominkiem. Na kominku pali się jasny ogień, pantofelki dobrze widać. Zauważy je św. Mikołaj napewno i włoży sam podarki dla Dzidzi i dla Misia. A jeśli przyniesie saneczki, to postawi je obok. Miś koniecznie chce dostać saneczki. Taki śliczny śnieg spadł wczoraj. Usiądą razem z Dzidzią i pojadą z górki na pazurki.
A Dzidzia znów chce mieć lalkę, bo stara niedawno się stłukła. Czy też św. Mikołaj domyśli się co przynieść?

Święty Mikołaj (1935) page05.png

Święty Mikołaj (1935) page06-r.png

Święty Mikołaj (1935) page07-r.png

DARY ŚW. MIKOŁAJA.

Chodzi, chodzi św. Mikołaj w czerwonym kożuchu, w grubych rękawicach. Po białym śniegu chodzi, do okien zagląda, słucha co też tam dzieci robią, o czem mówią.
Siedzą dzieci pod choinką bawią się grzecznie i rozmawiają.
Dzidzia mówi: „Jabym chciała dostać nową lalkę, ale nie wiem czy dostanę“.
Miś mówi: „Jabym chciał dostać drewnianego konika, ale nie wiem czy dostanę“.
A Ryś mówi: „Jabym chciał dostać pociąg, ale nie wiem czy dostanę“.
A tu wchodzi św. Mikołaj i daje dzieciom to, co które chciało. Podziękowały grzecznie, a św. Mikołaj idzie dalej.
Aż tu patrzy przez okno i widzi: dwaj chłopcy się biją.

Święty Mikołaj (1935) page08.png

Święty Mikołaj (1935) page09.png

„A fe! — myśli św. Mikołaj — takie duże chłopaki“ i puka do okna, żeby się uspokoili. A oni nic, tylko się biją, za czupryny się ciągną i krzyczą.
„Jeśli tak, mówi św. Mikołaj, to nic wam nie dam, tylko rózeczki“.
Oj! wstyd było chłopakom, ale już nic nie pomogło, bo św. Mikołaj odjechał.


Święty Mikołaj (1935) page10-r.png

POWRÓT DO NIEBA.

Wrócił św. Mikołaj do swych sani. A sanie puste, już wszystkie podarki rozdane.
„Ano, to trzeba nam wracać“ mówi św. Mikołaj do swego konika.
Zarżał konik, rozpędził się i hop! odrazu na wielki obłok wraz z saniami wskoczył.
Wszystkie gwiazdki zaczęły zaraz mrugać wesoło i cieszyć się, że tyle jest grzecznych dzieci, że ani jeden podarek nie został. Bo podarki niegrzecznych chłopców dostało dwoje najgrzeczniejszych dzieci na świecie.

Święty Mikołaj (1935) page11.png

ZAKŁ. GRAF. E. i Dra K. KOZIAŃSKICH, WARSZAWA.


Święty Mikołaj (1935) page12.png
54
NOWE WYDAWNICTWO
WARSZAWA


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Anonimowy.