Samotność (Rilke)

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Samotność jest tak jak deszcz.

Z morza naprzeciw wieczorom wznosi się;

z równin, co dalekie są i odległe,

płynie ku niebu, którym zawsze włada.

I dopiero z nieba na miasto opada.

Kropi w bezpłciowe tu na dół godziny,

gdy w ranek ulice wchodzą zakrętami

i gdy ciała, co nie znalazły ni krztyny,

odwracają się smutne, zawiedzione plecami;

i gdy ludzie, co żarci są nienawiściami,

jednym łóżkiem muszą spać związani:

wtedy samotność płynie z rzekami...

Informacje o tekście

Tłumaczenie zostało udostępnione na innej licencji niż tekst oryginalny.
Oryginał	Prace tego autora w języku ojczystym są własnością publiczną (public domain), ponieważ zmarł ponad 100 lat temu. Tłumaczenia i edycje opublikowane później mogą podlegać pod prawa autorskie.
Tłumaczenie	Udziela się zgody na kopiowanie, dystrybucję i/lub modyfikację tego tekstu na warunkach licencji GNU Free Documentation License w wersji 1.2 lub nowszej, opublikowanej przez Free Software Foundation. Kopia tekstu licencji umieszczona została pod hasłem GFDL. Dostepne jest również jej polskie tłumaczenie. Informacje o pochodzeniu tekstu możesz znaleźć w dyskusji tego tekstu.