Strona:Władysław Stanisław Reymont-Chłopi Tom II.djvu/151

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


i w nocy, i w każden czas, cięgiem stoisz przede mną, na oczach mi wisisz. Jaguś; nic mi to nie powiesz?
— Cóż ci to rzeknę, co? — szepnęła rozpłakanym głosem.
Zmilkli oboje. Zabrakło im głosu, wzruszenie ich dławiło i ta bliskość, ta upragniona samotność, ta noc niemocą się na nich zwaliła, ciężarem słodkim, ale i dziwnym lękiem! Rwali się do siebie, a teraz i tego słowa rzec było trudno i ciężko, pożądali się nawzajem, a i ręki do się wyciągnąć było niepodobna — milczeli.
Krowa głośno chlipała picie i tak chlastała ogonem po bokach, że raz po raz zacinała go w twarz, aż go przytrzymał mocno, przechylił się barzej przez kłęby i szepnął znowu:
— Ani śpię, ani jem, ani robić mogę bez ciebie, Jaguś, bez ciebie...
— A mnie też nieletko, nie...
— Myślałaś to kiej o mnie, Jaguś, myślałaś?..
— Mogłam to nie myśleć, kiej mi cięgiem do głowy przychodzisz, cięgiem, że już rady nijakiej dać sobie nie mogę. Prawda to, żeś o mnie pobił Mateusza?
— Prawda. Cyganił o tobie, tom mu pysk stulił, a każdemu zrobię to samo!
Drzwi trzasnęły od chałupy i ktosik prędko leciał przez podwórze, prosto do obory, że Antek ledwie zdążył skoczyć do żłobów i tam przywarować.
— A to Józia kazała przynieść cebratki, bo świniom trza żarcie narządzać.
— Weź obie, weź! — ledwie wykrztusiła.
— Kiej Łysula nie wypiła jeszcze, potem przyletę.