Strona:Władysław Stanisław Reymont-Chłopi Tom II.djvu/070

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


czy też ubiór, aż to dziwno wszystkim, a wieczorami na skrzypkach wygrywa, często gęsto to i po drogach go spotykają, po tych mogiłkach różnych, na których przygrywa...
— Mówili mi, że po wsiach chodzi i wszystkich się wypytuje o jakiegoś Kubę...
— O Kubę! nie jednemu psu Łysek.
— Przezwiska nie powiada, Kuby jakiegoś szuka, któren go miał pono z wojny wynieść i od śmierci uchronić!
— Był ci i u nas Kuba, któren do boru z panami poszedł, ale ten pomarł! — rzucił Antek i podniósł się, bo już Mateusz wrzeszczał za ścianą:
— Wychodźta, co to, do podwieczorku będzieta połedniowali!
Antka porwała złość, że wybiegł i zawołał:
— Nie drzyj się po próżnicy, słyszymy wszyscy
— Obżarł się mięsem, to krzykaniem ulgę sprawia kałdunowi — powiedział Bartek.
— I... krzyczy, by się przed młynarzem zasłużyć — dorzucił któryś.
— Przy jadle się wylegają, poradzają, gospodarzy juchy udają a całych portek nie pokażą... — mamrotał wciąż Mateusz.
— Do was pije, Antoni, do was!
— Zawrzyj pysk i weź ozór za zęby, bym ci go nie przyciął, a od gospodarzy ci wara! — wrzasnął Antek, gotowy już na wszystko.
Ale Mateusz zamilkł, ino jak ten zbój spoglądał a już cały dzień słowa nie przemówił do nikogo, ale