Strona:Władysław Sebyła - Koncert egotyczny.djvu/66

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


WIOSNA

Na Wiśle wystrzeliły żagle
i szumi nurt, i śpiewa wiatr,
odsłonił się w oddali nagle
odmyty z lodów świat.

Przesiana słońcem siwa przestrzeń,
daleka wieś i zwały chmur,
i cisza leży jak w orkiestrze,
nim tonów buchnie chór.

Paruje ziemia słodkim sokiem
i na topolach dwuch
zielonym wykwitł już obłokiem
przejrzystych listków puch.

Jakieś kałuże wkrąg się mienią,
i słychać tupot jakichś nóg,
i dudni głucho w oddaleniu
Warszawy huk.

I nad niespełnione czyny moje,
nad skręty fal, nad brzeg i las,
gnany wiosennym niepokojem
grzmi uchodzący czas.