Strona:Swetoniusz - Żywot Nerona (tłum. Ejsmond).djvu/61

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


LII. Probował wszelkiego rodzaju sztuk pięknych. Matka odradzała mu studjowanie filozofji, która, jej zdaniem, na nic władzy przydać się nie może. Wychowawca jego Seneka oddalił z przed oczu Nerona wzory dawnych mówców, aby na sobie ześrodkować cały podziw ucznia.
Neron zwrócił się do poezji i z łatwością począł tworzyć wiersze. Nie jest prawdą to, co mówiono, iż podawał cudze poezje za swoje.
Widziałem osobiście oryginały kilku jego wierszy bardzo znanych, pisane są jego ręką i pełne poprawek, tak jak utwory komponowane, nie zaś pisane pod czyimś dyktandem.
LIII. Miał również wielkie upodobanie do malarstwa i rzeźby. Ale zazdrosny o zachwyty ludu, zły był na każdego, kto zwracał uwagę w jakikolwiek sposób.
Chodziły słuchy, iż nie wystarcza mu występowanie w teatrze: pragnie zejść na arenę i brać udział w zapasach atletów podczas igrzysk olimpijskich.
Istotnie ćwiczył się gorliwie w walce, a podczas igrzysk gimnastycznych zajmował miejsce śród sędziów, siadając na ziemi tak jak i oni.