Strona:Stanisław Przybyszewski - Polska i święta wojna.djvu/39

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    »Ach Polenland, ach Polenland,
    Dass wir Dir ferne stehen!
    Es flammt der Geist, es zuckt die Hand,
    Mit Dir zum Kampf zu gehen!«

    A przecież tak doszczętnie nie zatarł swego piętna w duszy narodu niemieckiego on czas, w którym się hrabia Platen do Niemców w te słowa odezwał w testamencie Polski do Niemców:

    »Wir gehen zu Grab’ erschöpft und lass,
    Nach manchem Kühnen Strauss
    Und atmen unseren Russenhass
    In Eure Seelen aus.
    Doch Ihr, gewarnt durch unsere Qual
    Seis’ morgen oder heut
    Oh, seid nur noch einzig Mal
    Das alte Volk des Teut!«

    Spełniły się pragnienia Platena, trochę późno, ale ziściło się jego wołanie, by raz przestał naród Teuta kumać się z Mongołami.
    Wciąż przewracam kartki tej książki i podziwiam bogaty skarbiec duszy niemieckiej — wydaje mi się, że go przez jakiś czas wstydliwie ukryła, ale — czyżbym się mylił? Nic nie stracił z dawnego blasku, jakim się mieni w bogatym rozprysku światła poemat Ludwika Uhlanda, zwrócony do najwyższego wieszcza Polski, Adama Mickiewicza — poemat-pieśń, a raczej wiekopomny dokument prawdziwie męskiej