Strona:Poezye (Odyniec).djvu/179

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.
    MOC NIEWIASTY.




    Jedna jest w świecie potęga prawdziwa,
    Potęga duszy nad duszami ludzi.
    Świat wciąż z nią walczy, choć sam wciąż jéj wzywa
    A ona — jak Bóg, z którego wypływa,
    Przez krzyż swój nawet, cześć i wiarę budzi.

    Dwa są jéj miana: Gieniusz i Cnota.
    Ale jest jeszcze — lecz kto ją okréśli,
    Kto powié, w czém jéj źródło i istota? —
    Jest siła — co jak słońca jasność złota,
    Ożywia serca i rozwija myśli.

    Gieniusz przez nią poczuwa sam siebie,
    Cnota się przez nią krzepi i zachęca.
    Źródło jéj chyba u Aniołów w Niebie! —
    Lecz ją na ziemi Bóg wlał tylko w ciebie,
    Niewiasto! kwiecie stworzeń Jego wieńca!