Strona:Poezye (Odyniec).djvu/150

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została skorygowana.

    „Zakon nasz nam ogłasza
    „Natura — matka nasza!
    „My i ona — to Bóg! —

    „Sobie nieśmy ofiary:
    „Ona nam swoje dary,
    „My jéj, sztukę użycia.
    „Siłą złączoną wzajem,
    „Ziemię u czynim rajem,
    „Rozkosz prawidłem życia!“ —

    I jedni przed drugiemi,
    Skarby i dzieły swemi
    Chełpili się, wołali:
    „Patrzcie! gdzie już dosięga
    „Rozum nasz, i potęga!“ —
    I — i tryumfowali.

    Ludzkość w prostocie ducha
    Słuchała — i otucha
    Pokrzepiała cierpliwość.
    „Czekajmy! niedaleki
    „Dzień, gdy już nam na wieki
    „Rozum zjedna szczęśliwość!“ —

    Panie! czyż te dział gromy,
    Co wstrząsły świat widomy,
    Jéj zwiastują przybycie?