Strona:Pieśni narodowe.djvu/117

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.
    Sursum Corda.


    Dalej pieśni! Dalej zawsze,
    Dalej, wyżej leć od gromu!
    Gorsze losy czy łaskawsze,
    Nie hołdujmy tu nikomu.

    Nućmy prawdzie i ludzkości,
    Nućmy jako Boży ptak,
    Niech się garną ku nam prości,
    W górę pieśni!... W górę!... Tak!.

    Spójrz w dół teraz... I cóż w dole
    Widzisz przecie? Słyszysz co?
    W górę skrzydła wzbij sokole!
    W dole płaczą, kłamią, klną.

    Patrz nikczemność w blasku złota,
    Patrz — pierś zimna wierzyć chce...
    Tam obłudna ludzi cnota,
    Tu połyka prawy łzę...

    To karuzel... kto przebiegły,
    Temu czołem biją tam!...
    Przed tym w prochu tłumy legły,
    On je depce, drwi z nich sam!...

    Dalej, wyżej moja pieśni!
    Komu strumień brzęczy tu!...
    Komu piewcy nucą leśni?...
    Komu?... prawdzie; czy też złu?