Strona:PL Z bratniej niwy.djvu/73

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    Znów dzwonią kosy, pług ziemię orze,
    Czernieją bruzdy, czernieje pole,
    Zjawił się siewca w jesiennej porze
    I rzuca ziarno na rolę...

    Jam jest, o bracia, jak owe kłosy,
    Gdy niemi miota wicher wśród burzy,
    Nie wiem, co jutro zeszlą mi losy,
    Jak prędko mrok się rozchmurzy

    Czy mnie nie zgłuszą zielska, kostrzewy,
    Czy mi nie zbraknie promieni słońca?...
    Ach gdyby, gdyby rzucać na siewy,
    Wciąż czyste ziarno bez końca!...


    Z bratniej niwy ornament 3.png