Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0532

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


od obliczności jego: nad wszystkimi nieprzyjacioły swymi będzie panował.

6Mówił bowiem w sercu swojem: Nie będę poruszon od wieku do wieku, bez złego.

7Którego usta pełne są złorzeczeństwa i gorzkości i zdrady: pod językiem jego praca i boleść. [1]

8Siedzi na zdradzie z bogatymi w skrytościach, aby zabił niewinnego: oczy jego upatrują ubogiego.

9Tai się na zdradzie w skrytem miejscu, jako lew w jamie swojéj: zastawia sidła, aby uchwycił ubogiego, aby połapił ubogiego, gdy go przyciągnie.

10W sidle swojem poniży go: schyli się i padnie, gdy opanuje ubogie.

11Rzekł bowiem w sercu swojem: Zapomniał Bóg, odwrócił oblicze swe, aby nie widział do końca.

12Powstań, Panie Boże! niech się podniesie ręka twoja: nie zapominaj ubogich.

13Dla czego niezbożnik rozdraźnił Boga? bo mówił w sercu swem: Nie będzieć się pytał.

14Widzisz, (bo ty na boleść i na utrapienie patrzysz) abyś je podał w ręce twoje. Tobie zostawiony jest ubogi: sierocie ty będziesz pomocnikiem.

15Skrusz ramię grzesznika i złośnika: będą szukać grzechu jego a nie najdą.

16Pan będzie królował wiecznie, i na wieki wieków: wyginiecie poganie z ziemie jego.

17Żądzę ubogich wysłuchał Pan: przygotowanie serca ich usłyszało ucho twoje.

18Abyś uczynił sąd sierocie i chudzinie, aby się więcéj nie ważył wielmożyć człowiek na ziemi.


Psalm X.

A u Żydów 11.
Uczy Prorok odpierać kacerzom, którzy usiłują wiernego w niewierność swą przewrócić.


1.Na koniec, Psalm Dawidowi.

2.W Panu ja ufam: jakóż mówicie duszy mojéj: Uciekaj na górę jako wróbel?

3.Bo oto grzesznicy naciągnęli łuk: nagotowali strzały swe w sajdaku, aby postrzelali w ciemności prawych sercem.

4.Albowiem, coś był sprawił, skazili: sprawiedliwy lepak co uczynił?

5.Pan w kościele swym świętym; Pan, w niebie stolica jego: oczy jego na ubogiego patrzą: powieki jego pytają synów ludzkich. [2]

6.Pan pyta sprawiedliwego i niezbożnego: lecz kto miłuje nieprawość, ma w nienawiści duszę swoję.

7.Wyleje jako deszcz na grzeszniki sidła: ogień i siarka i wiatr nawałności, część kubka ich.

8.Albowiem sprawiedliwy Pan, i sprawiedliwość miłuje: prawość widziało oblicze jego.


Psalm XI.

A u Żydów 12.
Modlitwa jest rodzaju ludzkiego do Pana Boga, aby raczył zesłać syna swego na świat: i tak się modlili oni Prorocy święci w starym zakonie.


1.Na koniec na oktawę, Psalm Dawidowi.

2.Zbaw mię, Panie; bo ustał święty; bo umniejszyły się prawdy od synów ludzkich.

3.Marne rzeczy mówili każdy do bliźniego swego: wargi zdradliwe, w sercu i sercu mówili.

4.Niech zatraci Pan wszelkie usta zdradliwe, i język hardzie mówiący.

5.Którzy mówili: Język nasz uwielmożemy, usta nasze za nami są, któż jest panem naszym?

6.Dla nędze niedostatecznych i dla wzdychania ubogich teraz powstanę, mówi Pan: postawię w zbawieniu: śmiele będę poczynał w nim.

7.Słowa Pańskie, słowa czyste: śrebro w ogniu doświadczone, próbowane z ziemie, siedmkroć przeczyszczone.

8.Ty, Panie, zachowasz nas: i będziesz nas strzegł od rodzaju tego na wieki.

9.Wokoło niezbożnicy chodzą: według wysokości twéj uczyniłeś możne syny człowiecze.


Psalm XII.

U Żydów 13.
Żąda Prorok gorącą żądzą przyjścia syna Bożego na ten świat.


1.Na koniec, Psalm Dawidowi.


  1. Rzym. 3, 14.
  2. Habac. 2, 20.