Strona:PL Stefan Żeromski - Ponad śnieg bielszym się stanę.pdf/123

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


JOACHIM (twardo)

Skończyło się wasze jaśnie pańskie panowanie.

RUDOMSKA
(która nie widzi i nie słyszy, co się dzieje dokoła, zapatrzona wciąż w Wincentego, ujmuje w ręce jego szczudło, podnosi je w obudwu rękach i coś niewyraźnego szepce nad tą laską)
WINCENTY

Powiem ci teraz... Słuchaj!

RUDOMSKA

Jać już wszystko wiem.

WINCENTY

Tego nie wiesz, że już teraz jesteśmy nareszcie razem. Jak wtedy, przed powodzią.

RUDOMSKA (powtarza bezmyślnie)

Co mówisz? Jak wtedy, przed powodzią... Nie rozumiem...

WINCENTY

Czegoż się smucisz? Dobrze nam teraz będzie, gdy pospłacamy nasze zobowiązania... Jak na nas przystało.

RUDOMSKA

Zbyt ciężkie teraz, synku, mam względem ciebie zobowiązania. Teraz nie starczy mi już sił do cierpień...

(Krzyk za drzwiami wzmaga się. Kogoś z radością witają zbiorowym wrzaskiem.)