Strona:PL P. J. Szafarzyka słowiański narodopis.djvu/226

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.
    2.

    Hołbik dwje bjełej nóżcy ma,
    Hólczik dwje rjanej lubcy ma.
    Dyż won z tej jenej ryczesze,
    Da so ta druha ’njewasze.
    „Nje’njewaj so ty, holeczo!
    Szak tebe ja tejż lubo mam.“
    „„Wo tajku lubosć njerodżu,
    Dyż tebe sama njekrydnu.““
    A ’załoj staj so za ruczku,
    A wiedłoj staj so pszez łuczku.
    Do pół staj łuczki njepśiszłoj,
    A dwaj staj ’rodaj nadejszłoj.
    „Njetk’lej mi powjez, holeczo,
    Kotrymź ty ’rodżi bydlić ’cejsz?”
    „„Bydlu, moj luby, kotrymż je,
    Sym li jenoż pśec’ pśi tebi!““






    XIII. DOLNO-ŁUŻYSKIE.


    Pśejszlej stej dwa mloźenca,
    Dwa bjelej, cerwjenej;
    Golku, golku pśejszlej stej,
    Zagrodu nadejżestej.

    Na zagroźe jo jabłonjaszk,
    A na nim jabłuszki;
    Spod jadnym bockom zelene;
    Spod drugim cerwjene.