Strona:PL P. J. Szafarzyka słowiański narodopis.djvu/214

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    Sze en maû je deczûa praûa,
    Půbicz że pred nją perpûaûa.
    „Oje joje moja gûawa!
    Kan bôn deczûa půbcza djaûa?
    W gartelcz bôn ga pokopaûa,
    Rôżce bôn po njemi sjaûa;
    Der bôn deczûa rôżce pleûa,
    Půbcza bôn u żinji meûa.“
    (Mayr.)


    3. Sztyrskie.

    1.

    (Z Celskiego.)

    „Djekle, djekle, jez tjebe praszan,
    Kaj fi daelasz w warteci?
    Al ti drobne rożce bjeresz?
    Al ti zjelen rożmarin?
    Djelde, djelde, jez tjebe praszan:
    Nebi ti hotlo moje biti?
    Jez bi ti kupû parstanj zlat.“
    „„Kaj bi mjeni mamca rjekli,
    Da bi parstani widili?““
    „Djekle, djekle, neznasz lagati,
    De s’ ga w warti najdilo?“
    „„Kjer bi mjene ucziu lagati,
    Tisti bo sowrażnik moj““ —
    „Jez son biu danes w Lublanci
    W sojih laepih szkornicach;
    Pa son widu jaksze rożce,
    Ko so w tejmo warteco.“

      W téj pieśni pisano û zamiast ł, które się jak mocne w wymawia.