Strona:PL P. J. Szafarzyka słowiański narodopis.djvu/192

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.
    b. Z Galicyi.

    1.


    Koły nebuło z naszczada swita,
    Tohdi nebuło neba ni zemli,
    Ano łem buło syneje more,
    A sered morja zełenyj jawir,
    Na jaworońku try hołubońky.
    Try hołubońky radońku radjat′,
    Radońku radjat′, jak swit snowaty:
    „Ta spustymo-sja na dno do morja,
    Ta distanemo dribnoho pisku,
    Dribnyj pisoczok posijemo my.
    Ta nam staneć-cja czorna zemłycja
    Ta distanemo zołotyj kamiń,
    Zołotyj kamiń posijemo-my,
    Ta nam staneć-cja jasne nebońko,
    Jasne nebońko, switłe sonyńko,
    Switłe sonyńko, jasen misjaczyk,
    Jasen misjaczyk, jasna zirnycja,
    Jasna zirnycja, dribny zwizdoczky.
    (Wahylewicz.)


    2.


    Pojichaw Iwaseńko na polowanje,
    Pokynuw swoju myłu na chorowanje;
    Wyjichaw Iwaseńko w czysteje połe,
    Pustyw konyka na popasanie
    A sam prypaw k syrij zemli na spoczywanje.
    Prysnyw-sja Iwaseńkowi dywneńkyj son,
    Szczo złetiw z prawe ruczky jasneńkyj sokoł.