i poprosiła tancerza, by ją wybrał. Przez to się stało, ze równocześnie prawie emigrant i baron stanęli przed zdziwioną Pelagiją.
— Czy mogę — spytał baron.
— Proszę — zawołał emigrant i nieczekając na decyzyę panny wyciągnął rękę i porwał ją w taniec.
— I on już wie o pieniądzach, źle — pomyślał sobie baron — inaczéj nie byłby z nią tańczył.
— Baron z nią chciał tańczyć — myślał sobie emigrant wywijając hołupce z Pelagiją, w tem coś jest. Zdaje się, że baron musi tu wąchać grube pieniądze; on ma dobry nos na takie rzeczy.
Ta uwaga skłoniła go, że poprosił natychmiast Pelagię do następnego mazura. Emigrant był bowiem antagonistą i współzawodnikiem barona w wyścigach matrimonijalnych, tym niebezpieczniejszym, że był o wiele młodszym i przystojniejszym od barona.
Ledwie Pelagija usiadła na swojém miejscu, wnet zjawił się baron z melancholicznym wyrazem na twarzy i usiadłszy obok niéj odezwał się:
Strona:PL Michał Bałucki-Polowanie na żonę.djvu/22
Ta strona została uwierzytelniona.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8b/PL_Micha%C5%82_Ba%C5%82ucki-Polowanie_na_%C5%BCon%C4%99.djvu/page22-706px-PL_Micha%C5%82_Ba%C5%82ucki-Polowanie_na_%C5%BCon%C4%99.djvu.jpg)