I wtedy spotkał jej oczy, oczy wylękłego, skatowanego psa (...u ojca, na podwórzu — potopili mu szczenięta...), jakby żebrzące o litość, wpatrzone w niego z naprężonym wyczekiwaniem.
Poczuł, że pod tym wzrokiem mięsza się, że rumieni się, jak sztubak, że stoi tu już parę minut, że trzeba nareszcie coś powiedzieć, i że on przecież nic nie powie.
I nagle zachciało mu się uciec.
(... na ulicy ludzie, dorożki, turkot, tramwaje trrr...)
Dlaczego ten doktór ma taką dziwną minę? O tu jest klamka, teraz tylko do siebie.
Sadził po schodach po cztery stopnie na raz, dopóki nie znalazł się na ulicy wmieszany w pstry, rozgorączkowany tłum.
Upadł czerwony, rozpalony, jak płachta. Okrągła, okrągła skończoność. I nad rozdętem I miasta olbrzymia kropka słońca.
Ludzie biegli, szli, popychali się, warczały auta, dzwoniły tramwaje, wypluwały i połykały na przystankach nowe transporty ludzi i mijały go z jednostajnym zgrzytem szlifowanych szyn.
Strona:PL Jasieński-Nogi Izoldy Morgan.djvu/025
Ta strona została uwierzytelniona.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/PL_Jasie%C5%84ski-Nogi_Izoldy_Morgan.djvu/page25-1024px-PL_Jasie%C5%84ski-Nogi_Izoldy_Morgan.djvu.jpg)