Strona:PL Dzieła Juliusza Słowackiego 01 (Gubrynowicz).djvu/267

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    Nademną jakieś kruszenie się światów,
    Szczepienie duchów nowych w stare szczepy,
    Pszczelny brzęk niby naszych antenatów,
    Idących pomóc. — Lecz że ja do rzepy
    Płonącą swieczką włożę, pisząc wiersze,       475
    Nie widzę, abym widział swiaty szersze.

    atessa.

    Zawszeż ta bojaźń o nabyte skarby
    Pracami wieków? zawszeż nieujęcie
    Twojej tęczowej myśli w żadne karby?
    Zawszeż ci błoto cielesne na wstręcie?       480
    Gdybyś mógł stopić twoje wszystkie farby
    W jednym miłości Bożej dyamencie
    I zostać chwilę w czystym bezkolorze,
    Miałbyś zeń potem wszystkie ognie Boże.

    Przedlotem ducha swiaty byś wyminął,        485
    Wiedział o niebie, nim się inny dowie.
    Mrówko! nie będziesz ty przezemnie słynął,
    Ja ci się strzaskam jak piorun na głowie;
    Ja, z którąś dawniej ty jak łabędź płynął,
    Kiedyś był nowy i sił nie miał w słowie.       490
    Teraz, gdyś wylał ducha serca krzykiem,
    Mam cię, niższego, moim niewolnikiem.

    Nie drgaj mi jako struna, co chce pęknąć,
    Bo mi nie pękniesz, lecz będziesz jak struna,
    Która gdy rani, to krwią musi zmięknąć —       495
    Lecz tobie strachu trzeba... Patrz, tam łuna
    I księżyc, co chce jak umarły jęknąć,
    Taki boleśny! Tam morze i truna,
    Którą prowadzą fal czerwonych nogi —
    Patrzaj!... w trumnie ten, co prostował drogi.       500

    Czy widzisz żagli tych trumnianych bicie
    W opiekielnione złemi duchy fale?
    Bo się nie siarką wy bez fal palicie,
    A piekło nie jest w niebie, ani w skale;