Strona:PL Chrzanowski Ignacy - Biernata z Lublina Ezop.djvu/288

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Orzeł hnet tako uczynił,
Żółwiowi skorupy złomił;
Tego wrona pilna była,
Mięso pierwej pochwyciła.        20
Dobrzeć tu Wrona radziła:
Sobie pożytku życzyła;
Trzebać sie dobrze wystrzegać,
Gdy kto ma radę wybierać.

Romulus I, 13: Hevrieux (ll, 200) Aquila, cornix et testuto. D (6) De aquila et cornicula. Phaedrus II, 6 Aquila et cornix. St (96) De aquila, testuggine et corvo. C (66) O worlu, hlemeyždi a wráně. — Potocki, Moralia (773). — FE (5) O wronie i orle. — Minasowicz (25) Potęgi, złością wspartej, któż sie wżdy uchroni? Orzeł, wrona i żółw. — BWF (61) Orzeł, wrona i żółw. — BF 31 Orzeł, wrona i żółw.

107. Przyjaciele z bojaźni niepewni.

Lew, kiedy mu siedm lat było,
Scześnie mu sie powodziło:
Miał przy sobie przyjaciele,
Służyła mu źwierząt wiele.
Potym przyszedł ku starości,        5
Powątlały jego kości;
Ani sie już mógl pożywić,
Swoim sługom dobrze czynić.
Więc go wszyscy opuścili,
Którzy mu z jadła służyli,        10
I ostawion w wielkiej nędzy:
Nic przyjaciel bez pieniędzy.
Poszedł niedzwiedź, liszka z wilkiem,
Sęp też poszedł, wrona z krukiem;