FAUST. Tak-ci ja pragnę tego, jak ty pragniesz
Zycia, Waldesie; więc nie mówmy o tem.
KORNELJUSZ. Przedziwy magji sprawią to, iż żadnej
Tak się nie oddasz nauce, jak onej.
Kto w astrologię wgrzebał się, kto umie
Obce języki i zna minerały,
Ten zna zasady, których żąda magja.
Nie wątpij, Fauście, iże będziesz sławny,
Ze dla twej tajnej wiedzy będziesz bardziej
Poszukiwany, niż wyrocznia w Delfach.
Mówią mi duchy, ze osuszą morze,
Że nam z rozbitych statków zniosą skarby,
Wszystkie bogactwa, które zagrzebali
Nasi przodkowie w twardem wnętrzu ziemi;
Fauście, odpowiedz: czegoż nam zabraknie?
FAUST. Niczego — mówię! Co za rozkosz dla mnie!
Pokaz mi kilka doświadczeń magicznych,
Bym je zaprzysiągł w jakimś ciemnym gaju
I mógł używać pełni tej radości.
WALDES. Do samotnego więc podążaj lasu,
Dzieła Bakona weź i Albanusa,
Psałterz hebrejski i Nowy Testament;
A co ponadto będzie ci potrzebne,
Powiemy-ć wszystko, zanim odejdziemy.
KORNELJUSZ. Wprzód go, Waldesie, wyćwicz w słowach sztuki;
Gdy będzie świadom wszystkich ceremonji,
Niech się mózg jego sam już w to zaprawia.
Strona:PL C Marlowe - Tragiczne dzieje doktora Fausta.djvu/22
Wygląd
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/PL_C_Marlowe_-_Tragiczne_dzieje_doktora_Fausta.djvu/page22-1024px-PL_C_Marlowe_-_Tragiczne_dzieje_doktora_Fausta.djvu.jpg)